Janusz Popko
Biografia
Janusz Popko urodził się w Ełku 1 listopada 1947. Po ukończeniu Liceum Pedagogicznego w Augustowie w 1967 wstąpił na Akademię Medyczną w Białymstoku, gdzie w latach 1969–1975 studiował na Wydziale Lekarskim AMB.
Podczas studiów pełnił funkcję starosty roku i pracował w kole naukowym Zakładu Fizyki Lekarskiej AMB, prowadząc badania z użyciem pierwiastków radioaktywnych i przygotowując materiał do rozprawy doktorskiej.
W 1977 r. obronił pracę Biofizyczny opis wymiany jonów Na+ i K+ w chrząstce wzrostowej, uzyskując tytuł doktora nauk medycznych. W 1978 r. uzyskał I stopień specjalizacji z chirurgii urazowo-ortopedycznej, a w 1981 r. II stopień.
Ukończył szkolenia specjalistyczne, m.in. kurs ultrasonografii dziecięcego stawu biodrowego w Austrii (1989), w ośrodkach ortopedycznych w Chicago (1999) oraz kurs ultrasonografii narządu ruchu w Niemczech (2000).
Na podstawie dysertacji Zmiany zwyrodnieniowe chrząstki stawowej w 1992 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie ortopedii i traumatologii. Tytuł profesora nauk medycznych otrzymał w 2006.
W swojej karierze był kierownikiem Kliniki Ortopedii i Traumatologii Dziecięcej AMB/UMB w DSK/UDSK (2000–2018) oraz prodziekanem Wydziału Lekarskiego z Oddziałem Stomatologii AMB (1999–2002). Od 2015 do 2019 pracował w Państwowej Wyższej Szkole Informatyki i Przedsiębiorczości w Łomży, a od 2019 prowadzi wykłady z ortopedii i traumatologii w Wyższej Szkole Medycznej w Białymstoku.
Praca naukowa to m.in. publikacje w zagranicznych pismach z listy filadelfijskiej, badania nad zmianami biochemicznymi w płynie stawowym i zależnością witaminy D3 i K2 u dzieci ze złamaniami niskoenergetycznymi. Biochemia płynu stawowego była tematem rozdziału w podręczniku Rheumatoid Arthritis-etiology, consequences and co-morbidities (INTECH, 2011).
We współpracy z Politechniką Białostocką doprowadził w 1997 do powstania pierwszej w Polsce specjalności kształcącej inżynierów do pracy w protetyce i ortotyce. Współpracując z zespołem technicznym opracował gwóźdź teleskopowy do leczenia złamań i deformacji kości długich w przebiegu wrodzonej łamliwości kości.
Organizował bezpłatny program profilaktyki dysplazji stawu biodrowego obejmujący każdego noworodka w 1. i 3. miesiącu życia.
W ramach szkolenia podyplomowego, był kierownikiem specjalizacji w zakresie chirurgii urazowo-ortopedycznej 6 lekarzy. Promotor 7 przewodów doktorskich. Pełnił różne funkcje recenzenckie: 4 przewodów na tytuł profesora, 3 prac habilitacyjnych, 8 prac doktorskich i kilku prac magisterskich.
Autor i współautor 204 publikacji naukowych, w tym podręczników i rozdziałów w podręcznikach dla studiów medycznych, m.in.: Ortopedia i traumatologia, PZWL, 2008; Badanie fizykalne w praktyce pielęgniarek i położnych, CZELEJ, Lublin, 2008; Inżynieria ortopedyczna i rehabilitacyjna, Politechnika Białostocka, 2008.
Towarzystwa naukowe: Polskie Towarzystwo Ortopedyczne i Traumatologiczne; Członek Komisji Inżynierii Rehabilitacyjnej PAN (2003–2007); Prezes Oddziału Podlaskiego PTOiTr (2006–2010); Polskie Towarzystwo Ortopedii Dziecięcej; Katolickie Stowarzyszenie Lekarzy Polskich.
Życie prywatne: Żonaty, dwie córki (Joanna i Mariola), jedna wnuczka (Zosia). Zainteresowania: podróże i myślistwo.